เพราะกึดเติงหาแต้ๆหนา จึงเป็นเรื่องเล่า
ฟากฟ้ายามเย็นเห็นแสงรำไร อาทิตย์จะลับโลกไปพระจันทร์จะโผล่ขึ้นมา
หมู่มวลวิหกเหินลมอยู่กลางเวหา จะกลับคืนสู่ชายคา ชายป่าคือแหล่งพักพิง
แต่น้องนางใยไม่เห็นกลับมาจากไปตั้งหลายปีกว่า ท้องนาบ้านเราเหงาจัง
ลมหนาวพัดโบกโยกเรือนจะคล้ายจะพัง ผู้เฒ่าตายายลงนั่ง เหม่อรอด้วยใจเลื่อนลอย
นกน้อย……..จากท้องนาราคาถูก เธอเป็นลูกที่ถูกพ่อแม่ขายไป กตัญญูบิดามารดาปานใด
แม่สายจากเมืองเจียงฮาย ต้องไปสู่สังคมทราม……………….
Posted: August 11th, 2008 under Journal.
Tags: ปิ่น
Comments: none



